Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Duo Reges: constructio interrete. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Sedulo, inquam, faciam. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Quid igitur, inquit, eos responsuros putas?

Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Quae cum dixisset, finem ille. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Quod si ita est, sequitur id ipsum, quod te velle video, omnes semper beatos esse sapientes. Torquatus, is qui consul cum Cn. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Vide, quaeso, rectumne sit. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Quo igitur, inquit, modo? Eadem nunc mea adversum te oratio est. Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Ac ne plura complectar-sunt enim innumerabilia-, bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est. Nos grave certamen belli clademque tenemus, Graecia quam Troiae divino numine vexit, Omniaque e latis rerum vestigia terris. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Refert tamen, quo modo.

Bonum incolumis acies: misera caecitas. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.

Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Si enim ad populum me vocas, eum. Nam neque virtute retinetur ille in vita, nec iis, qui sine virtute sunt, mors est oppetenda. Nemo igitur esse beatus potest. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Ut id aliis narrare gestiant? Recte, inquit, intellegis.

Deinde qui fit, ut ego nesciam, sciant omnes, quicumque Epicurei esse voluerunt? Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quasi vero aut concedatur in omnibus stultis aeque magna esse vitia, et eadem inbecillitate et inconstantia L. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate.

Quis hoc dicit? Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Quod cum dixissent, ille contra. Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas?

Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Erit enim instructus ad mortem contemnendam, ad exilium, ad ipsum etiam dolorem. Duo enim genera quae erant, fecit tria.